Kinderen uit noodopvang vinden hun plek op basisschool Drijfveer

Sinds de start van het schooljaar biedt basisschool Drijfveer onderwijs aan dertien kinderen uit de noodopvang. Volgens locatiedirecteur Marieke Heeren is de start zeer positief verlopen. "Deze kinderen horen bij Drijfveer. En dat laten we elke dag merken."

"De eerste weken stonden vooral in het teken van veiligheid, vertrouwen en structuur," vertelt Heeren. "Veel van deze kinderen hebben al veel meegemaakt. Dan is het belangrijk dat ze zich welkom voelen en weten waar ze aan toe zijn." Sommige kinderen hadden al ervaring met het Nederlandse onderwijs, voor anderen was alles nieuw.

Taal als sleutel

De school heeft veel ervaring met taalonderwijs en beschikt over een NT2-specialist (Nederlands als tweede taal). Taal speelt een belangrijke rol bij de integratie van de kinderen. Zij leren niet alleen in de les, maar ook tijdens het spelen en het contact met klasgenoten. “Taal is de sleutel tot contact, ontwikkeling en zelfvertrouwen,” zegt Heeren.

De ontwikkeling is inmiddels goed zichtbaar. Waar kinderen in het begin vaak nog stil waren of vooral hun moedertaal spraken, wordt nu steeds vaker Nederlands gebruikt. Ook raken zij steeds meer vertrouwd met het ritme van de school.

Warm welkom

De komst van de nieuwe leerlingen werd ook door andere ouders en leerlingen positief ontvangen. Omdat Drijfveer al ervaring heeft met een taalklas en een diversiteit aan nationaliteiten, was de verwelkoming vanzelfsprekend: "Onze leerlingen zijn nieuwsgierig naar elkaar. Ze kijken welke talen anderen spreken en helpen nieuwe klasgenoten om hun weg te vinden op school.”

Ook de samenwerking met de noodopvang verloopt prettig. Dankzij korte lijnen met de locatiemanagers kunnen vragen snel worden opgepakt en weten ouders, begeleiding en school elkaar goed te vinden.

De moeilijke kant

Tegelijkertijd brengt het onderwijs aan kinderen uit de noodopvang ook lastige momenten. Gezinnen verhuizen soms tussendoor naar een andere opvanglocatie of een nieuwe woning. Daardoor moeten kinderen afscheid nemen van een omgeving waarin zij zich net veilig en thuis beginnen te voelen. "Je ziet kinderen langzaam ontspannen, vriendjes maken en weer plezier krijgen. En dan moeten ze alweer vertrekken. Dat doet ons wel pijn," vertelt Heeren.

Trots

Ondanks die uitdagingen kijkt Heeren met trots naar de inzet van het team. "Ik ben enorm trots op hoe iedereen de schouders eronder heeft gezet. Samen zorgen we ervoor dat deze kinderen, hoe lang ze ook bij ons zijn, echt onderdeel zijn van onze school."